Son Sürat Şiiri - Hilmi Atasever

Son süratle sona doğru koşuyoruz biz gerçekten,
Ölümü hak etmek için yaşıyoruz biz gerçekten.
Zaman bizi usul usul her nefeste eksiltirken,
Ömrü ölüme çevirip taşıyoruz biz gerçekten.

Takvim düşen yaprak gibi günlerimizi sayıyor,
Kendi mezar taşımızı yazıyoruz biz gerçekten.
Bir gölgenin peşindeyiz, adına dünya diyoruz,
Serabı deniz sanarak kanıyoruz biz gerçekten.

Ne alkışlar kurtaracak, ne de kurulan saltanat,
Sessiz bir kefen içinde susuyoruz biz gerçekten.
Her aynada biraz daha yabancı bir yüz belirir,
Gençliğimizi yıllara veriyoruz biz gerçekten.

Bir avuç toprak uğruna kırıyoruz gönülleri
Sonra aynı toprağa yüz sürüyoruz biz gerçekten.
Nefes dediğin emanet, vakit dediğin ince ip,
Kopacağı günü bile bilemiyoruz gerçekten.

Dün dediğin bir hatıra, yarın ise meçhul bir yol,
Bilinmeyenlere doğru gidiyoruz biz gerçekten.
Ne makamın kalır sende, ne servetin, ne de şöhret,
Boş avuçla gelip yine gidiyoruz biz gerçekten.

Gözümüz hep uzaklarda, kalbimiz dünya peşinde,
Gerçek olanı unutup oyalanırız gerçekten.
Yalan dünya sahnesinde oynanırken bütün roller
Toprağın koynunda eşit oluyoruz biz gerçekten.