Son Sözün Öldürdü Beni Şiiri - Baki Ortak

Yâr, kafama beş değil
yirmi beş kurşun sıksaydın
yine de yaşardım ben.
Ama bu sözlerin öldürdü beni, yâr.

Yâr…
Ben senin sustuğun her geceyi
içimde yankılanan bir çığlık gibi taşıdım.
Gözlerindeki karanlık büyüdükçe
ben biraz daha üşüdüm,
biraz daha kendime yabancı oldum.

Yirmi beş kurşun değildi mesele;
kalbime saplanan bir tek kelimenin
nasıl bir yangın başlattığını
sen hiç bilmedin.
Kimse bilmedi.
Ben bile sonra anladım;
insanı bazen kurşun değil,
beklediği sıcaklığın buz kesmiş hâli öldürürmüş.

Bir söz…
Bir hece…
Bir bakış…
İnsanı hayattan koparmaya yeter mi?
Meğer yetermiş, yâr.
Senin sesinde saklı bir sızı vardı;
o sızıya dokunmak bile
kendi damarımı kesmek gibiymiş.

Ben seninle çoğalmayı beklerken
sen bendeki her güzelliği suskunluğa gömdün.
Ben sana gelmeye çalışırken
sen ardıma çelikten görünmez duvarlar ördün.
Ben “yaşarım” diyordum, kırıklarla da olsa;
ama senin sözlerin
yüreğime mühürlü bir gece çaktı.

Geçmişten kopup düşen gölgeler
şimdi omuzumda ağır bir hayat taşıyor.
Her adımımda sen varsın;
ama artık bir yaradan çok
içimde kabuk bağlamayan bir yara gibisin.
Adını andıkça sızlıyor,
sızladıkça büyüyorsun.

Diyeceğim o ki, yâr…
Ben seni öldürmek için değil,
kendimde yaşatmak için sevdim.
Sen ise beni öldürmek için değil belki,
ama bilmeden paramparça ettin.

Ve işte şimdi,
gecenin kıyısına ilişen bu son cümlede
adını değil,
acını taşıyorum.
Sen gitmiş olsan bile
bende bıraktığın gölge
hâlâ gecelerimi karartıyor.

Ama bil…
Ben acıya dayanırım,
yalana dayanırım,
suskunluğa dayanırım,
yalnızlığa dayanırım…
Yalnız bir tek şeye dayanamam:
Sevdiğimin sözleriyle ölmek.

İşte artık her şeyi olduğu gibi yazıyorum;
ne eksik
ne fazla.

Kul Ortak der ki:
“Yâr…”
Ve bu satırların sonunda
kalbimin kırık imzasını
usulca bırakıyorum:

KUL ORTAK