Rir son bahar ezgileri süylemekte
anka kuşları
Ve bir çiçek büyür saksıda
sesizce.
Birileri kıpırtısız durunca o an
Ne düşünmekte mezar başında
Çıplak bedeniyle...?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çoook gözel çok düşündürüncü bir şiir
[email protected]
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta