Bir ağacın gölgesinde, niye yanar ki insanlar
Dallarına bakıp bakıp, imrenirken meyveye
Baldan bahsederken, ağzını tatlandırmak için, neden hiç çaba sarf etmezler ki,
Açlık, bunların kaderi olmuştu sanki!
Bir hamle ile uzanım yemek varken,
Erindiğinden, kalkamıyor yerinden
Tembellik ruhuna işlemişti, kimisinin
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta