Bir ağacın gölgesinde, niye yanar ki insanlar
Dallarına bakıp bakıp, imrenirken meyveye
Baldan bahsederken, ağzını tatlandırmak için, neden hiç çaba sarf etmezler ki,
Açlık, bunların kaderi olmuştu sanki!
Bir hamle ile uzanım yemek varken,
Erindiğinden, kalkamıyor yerinden
Tembellik ruhuna işlemişti, kimisinin
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta