"son" Sone Şiiri - Mağlubiyete Dair

Tekmeden ağır vurur, kıyıyı süren dalgalar,
sabah ve akşam; perihelden afele, Afelim.
Tanrı tanımaz donanmalar kadar batacağım
alın yazımdaki kurak, solgun, soğuk maviye.

Uzaktan gelir gider, tanıdık sahte bir senfoni.
Köyü huzur; limanı, canımı yutan boşluktur.
Diplerinden gelir, denizkızının konçertosu,
sürükler acıkmış ruhumu, kumul sahillerden.

Önce taşacak deniz, kalkacak yatağından.
Sonra boğacak Boğaz'dan bozkıra her şeyi;
maviye soyunan, camgöbeği ışık.

Afel gelecek sonra, Afelim.
O gün batacak, ufuktan öte güneş.
Anacak adını, umutlarımla Afelim.