Evin bir köşesinde, yolun sonunu beklemek, ümitsiz, amaçsız ve yapayalnız yaşamak, hiç birşey yapamamak ne acı!
Her gece ve her gündüz eskileri yad etmek, hüzünlenmek, kimseye sözünün geçmemesi,
Önemsiz biri gibi görülmek, yüksünülmek, itilip, kakılmak, varlığın en büyük utançı.
Güneş aynı güneş, gök aynı gök ama dizlerde derman, gözlerde fer kalmamış, Her yanında inim inleten bir sancı.
Neden böyle diye iç geçirerek, sona yaklaşan bir ömür.çaresiz ve vefasız bir halde yaşamak, ya da yaşamaya çalışmak acaba bu kimin utançı?
Süzülüp mavi göklerden yere doğru
Omuzuma bir beyaz güvercin kondu
Aldım elime, usul usul okşadım
Sevdim, gençliğimi yeniden yaşadım
Devamını Oku
Omuzuma bir beyaz güvercin kondu
Aldım elime, usul usul okşadım
Sevdim, gençliğimi yeniden yaşadım




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta