Bazen insan samimi sandığı bir çift gözün samimiyetsizliğinde boğuluyor.
Bazen dostane bildiği bir çift sözde ki kinayeli dokundurma da.
Bazen yara bandı niyetine kullanılma hissinde.
Bazen sahte bir gülüşte.
İnsan bitiyor bu bazenler ve ardında ki nedenlerle.
Kendini kızağa çekiyor,
Yol verdiği tüm sahtelikleri uzaktan uzaktan izliyor...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



