Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
yokluğunun ikinci perdesinde
elveda çukuru kazılıyor
artık anlamı yok hiç birşeyin
ama devam ediyorsun yok tadında
ve sen ölüm koca bir yok!
Seninle soğudu büsbütün hayat
hareketsiz kaldı ne varsa
var dediğim yerde bitti hayat
..
kutlarım sayın SONYOL
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta