Son perde Şiiri - Filiz Küyük

​Son Perde

​Bir avuç dolusu sessizlik bıraktın masada,
Gözlerimde fer, içimde heves bırakmadın.
Gülüşlerimi kurşun dökülmüş kalıplara hapsedip,
Kendi hikâyeni yazmaya gittin; beni hiçe sayarak.
​Ahlarla kaybettin, keşkelerle arayacaksın.

​Şimdi bastığın yolların tozu bile yabancı gelecek,
Eskiden evim dediğin o liman artık fırtına.
Gönül borcunu ödemeden çıktığın bu yolda,
Her köşe başında sızlayan bir boşluk bulacaksın;
Eksikliğimi en çok, tam ortasındayken kalabalığın,
Bir yabancının bakışında beni süzünce anlayacaksın.

​Zaman, adaletini sessizce kuşanır oysa,
Benim her gece içime attığım o derin sitemler,
Senin yarınlarında en büyük barikatın olacak.
Bir gün adımı anarken boğazın düğümlenecek,
Eski bir şarkı çalacak, kaçacak yer bulamayacaksın.
​Ahlarla kaybettin, keşkelerle arayacaksın.

​Geceler boyu yüzleşeceksin aynadaki yorgunla,
"Neden?" diyeceksin, cevabı olmayan o uçuruma.
Ben çoktan geçmiş olacağım o kederli sokağından,
Sen ise benim bıraktığım o tertemiz boşlukta,
Kaybettiğin o "bizi" bir ömür kovalayacaksın.

Derya 🌹 FİLİZ KÜYÜK ✍🏻