Ateş
toprağın hırçın oğlu
Ve kül
Ateşten kalan son anı
Son öpücüğü zamanın
Ateş söner
Kül kalırmış geriye
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Muhteşem bir çalışma.
ilk tam puan benden kaleminiz daim olsun.
Saygı ve sevgilerimle.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta