Bilemezsin, yalanlara inanıp nedir yaşamak.
Martıların uçup gittiği, denizin son karanlığında,
Bir şairin, gülüşüne yazdığı şiirin son mısrasında,
Ayrılıklarla başbaşa, nedir seni aramak.
Sen, her şairin bir gülüşe kahrolduğunu,
Sensiz her sabahın ızdırap doğdunu,
Sevdamın gönlün ile ihtiyar olduğunu,
Bilemezsin, görünce gözlerini, kaybolduğumu.
Gökyüzüne bakıp sayarken yıldızları,
Koyu bir yalnızlık kaplarsa her yanını,
Bil ki gözlerim göçüyor, yüreğim kopuyor,
Gel sevdiğim, ört üstüme kara toprağı.
Kim bilir belki bir gün kapıma geleceksin.
Sana topladığım güllerin sarardığını,
Ağladıkça yakama biriken göz yaşımı,
Bilemezsin, yapayalnızım, avucumda son nefesim.
Kayıt Tarihi : 2.04.2026 01:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!