Bedenler üşüyordu kasımpatı sıcağında.
Rengarenk gülüşlerin arkasında,
Papatyalar ölüm kokuyordu.
Kopuyordu toprağından beyaz gelin,
Köklerinden damlıyordu gözyaşları,
Son nefesinde iki tümce,
Bir sevdayı taşıyordu.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta