Hayat şiirinin son mısrasın da hayallerim
Ertelenen umutların boynu büküklüğü sinmiş içime
Bir elin tersiyle reddedilen bir çiçek misali yüreğim,
Ve artık anlamsız bakan gözlere tiryakidir yorgun bedenim..
Artık bu şehir kaldıramaz varlığımı
Artık ayrılık denecek adımın baş harfine,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta