Son menzil, vuslatın şafağı (düet)

​Adam:
"Mürekkebim kandır, kağıdım ise dertli bir deri,
Senden gayrısını yazmaya varmıyor kalemimin feri.
Gurbet dediğin sadece mesafe değil, tenin tene açlığı,
İçimde susmak bilmeyen, o vuslatın amansız çığlığı."
​Q
​Kadın:
"Esmeyen yelin, gelmeyen yolun bekçisiyim burada,
Gözlerim takılı kalmış o en uzak yarda.
Duyuyorum o feryadı, sanki nefesin tam ensemde,
Can çekişiyor ruhum yar, o gurbet denilen kafeste."
​Q
​Adam:
"Seni yazmak, uçurumlara köprü kurmakmış meğer,
Kalemim her titrediğinde, ruhum bin defa diz çöker.
Mürekkebim terine karışsa, kağıdım tenin olsa keşke,
Benim gönlüm mühürlüdür, senden başka her aşka."
​Q
​Kadın:
"Yollar yorgun, ben yorgun, ama kalbimdeki yerin taze,
Bu sevda sığar mı sandın üç-beş satırlık bir söze?
Arzum odur ki sevdiğim; bakışın tenimi bir kor gibi yaksın,
Bu hasret bitsin artık, nehirler yatağına aksın."
​Q
​Adam:
"Seni yazmak yetmiyor artık, seni yaşamak istiyor bu can,
Damarlarımda kan değil, senin arzun dolaşır her an.
Sana dokunmanın hayaliyle uyanıyorum her sabah,
İçimdeki bu yangına, ve bir de vuslatına eyvallah."
​Q
​Kadın:
"Sesin rüzgara karışsa, gelip saçlarımı okşasa diyorum,
Ben her gece bu ıssız odada, senin arzunla uyuyorum.
Vuslat bir şerbet ise eğer, senin dudaklarından içmeli,
Bu can, senin kollarında bu dünyadan vazgeçip göçmeli."
​Q
​Adam:
"Bir bahar sağanağı gibi inmek istiyorum çorak gönlüne,
Bin yıllık susuzluğumu dindirmek, sığınmak o gül tenine.
İsteğim odur ki; ellerim ellerinde kaybolsun o kutlu günde,
Tüm hasret hikayeleri son bulsun, senin o eşsiz teninde."
​Q
​Kadın:
"Geleceğim biliyorsun, bu ümit ayakta tutuyor beni,
Bir şafak vakti kapımda, saracağım o yorgun tenini.
Arzu bir fırtınaysa eğer, vuslat sığınılacak tek liman,
Bekle beni; duyulmuş sanki dualar, o mucizevi an..."
​Q
​Adam:
"Umudu azık ettim heybeme, yola düş gel bu divaneye,
Senden gayrı ne varsa dünyada, artık hepsi birer bahane.
Kavuşmak mahşere kalmaz, bu aşk bizi elbet birleştirecek,
Bu adam, senin kucağında vuslatın ilk nefesiyle dirilecek."
​Q
​Kadın:
"Mühürledim ruhumu ruhuna, gayrı ne yol bilir ne de hancı,
Sende dindi kalbimdeki o dinmek bilmeyen derin sancı.
Gel ki; arzunla tutuşan bu ten, kollarında sükun bulsun,
Vuslatımız mübarek, bu aşk ebediyen tek vatanımız olsun."