Mutluluğun alnına fırlayan bir kurşun ve tebessüm komada, bir kan akar ve oluk oluk içer toprak su misali sevgi olur ve kin namını edinir.Acı yürekte yürüyen bir gölge olur, hudut çizilmiş kalbe, taze bir yaprak mavi günlere inat uçmaz zemheri akşamları pencereme pul eder, ay simamı tayin eder şimdi garip şiirler ağlar kafiyeler düşüncelerimi oluşturur.Sancak gölgesine gömülü yüreğime ok ol gülüm, karanlık dolu gözlerimdeki nehre ateş düşer yanıyorum...Son mektubum hoşçakal.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta