Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
ne ilk ol, ne son sen,mecnunluk yanlış hissen.
bir faniye tav olup,yazıktır çöle düşsen!
seni yaratan halık,yaratmış ebed için.
yalnız onu maşuk bil,olacak atin hasen!
saygılar,hayırlı manalı ,hikmetli,hakikatli,maslahatlı,semereli ve sevaptar çalışmalar dilerim,mehmed kardeşim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta