SON LİMAN
Herkes gemileri yakar,
rom içen limanı…
Gemileri yakmak öfkedir,
dönmemektir.
Limanı yakmak bilerek kaybolmaktır.
Deniz affeder, dalgalar izleri siler.
Liman hatırlar—
hangi rüzgârda kaçtığını,
hangi gecede sustuğunu.
Sır tutar.
Gemiler kül olur, denize karışır.
Liman cayır cayır yanar;
yaşanmışlığın dumanı,
isi, pisi, kokusu kalır.
Şairin elinde bir kadeh rom,
arkasında alev alev liman…
Dönmeyi değil,
dönmemeyi seçer.
İzi kalmaz, sözü kalır.
16.02.2026
Unlbbcn
Umut Engin Deniz
Kayıt Tarihi : 16.2.2026 21:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Rom biraz denizdir, biraz göç, biraz sürgün, biraz da bilerek seçilmiş mesafedir...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!