Başlığa aldanmayın, daha neler yazacağım neler...
... Belki de... Belki de bu yazdığım son şeylerdir farkında olmadan.
Sanki intihar edecekmişçesine, öleceğimi görmüşçesine hatta artık hayatımı bitirmişçesine bekliyorum ölümü...
Son dediğin ölüm değildir ama...
Ne sen ne ben buna inanabiliriz yaşadıklarımızdan sonra, keşke farklı düşünceler ve muhteşemlikler adapte edilseydi ruhumuza fakat biz bunları gördük bunları yaşayacağımıza inanıyoruz.
Her şeye rağmen ben, yine de bu duvarlarla çevrili etrafımızı parçalayıp, özgürlükle yapabileceklerimizi ve yaşayabileceklerimizi seçebilmemiz için uğraşıyorum.
Zahmetli, bir o kadar da yorucu.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta