Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
''Dünyamı küçülüyor?
Unutuyor muyuz?
Yoksa bizler çoğalıyor muyuz?
Daha mı çok buluyoruz?
Kendimizi birbirimizde...
Bilemiyorum
Son günlerde...aynen yazdığınız gibi oluyor tebrikler bu güzel şiiriniz için....İbrahim Ethem Bingül''
Yurdum insanı hep birbirine benziyor belki ondandır.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta