Kayıp gitti yıldızlar önce,
Ay korktu karanlıktan we çıkmadı gökyüzüne.
Karanlık bir dünya we karanlık bakışlar kaldı geriye.
Güneşin doğmasını bekledi herkes,
Umutsuz gözlerle doğuya bakarak.
Küçük bir çocuk farketti,
Sıcaklığı sırtına wuran güneşi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok içten duygu bunlar tebrikler size.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta