"son Gece" Şiiri - Zeynep Koçar

"SON GECE"
Geceleri sevmedim hiç
Ama bu gece bana fazla sakin davrandı
Hemşire ışığı kısık bıraktı, kapıyı sessizce kapattı,
Sanki herkes biliyordu
Benim bu geceden sonra hiç bir zaman uyanmayacağımı

Camdan dışarı baktım şehir hâlâ yaşıyordu
Bir yerlerde kahkahalar vardı, bir yerlerde kavga, bir yerde aşk
Ben hepsine uzaktan bakıyordum artık
Camın bu tarafı hayattan çok vedaya benziyordu

Ellerim çok zayıf kalbimse hâlâ seni tutacak kadar güçlü
Ama seninle vedalaşamam, seni ağlarken görmek istemiyorum
Birinin hafızasında son kez güçlü kalmak
Büyük bir fedakârlıkmış bunu burada öğrendim
Bu son sözlerim sana aşkım her bir harfini
ellerim titreyerek yazdım, niyetim seni yarım bırakmamak
Biliyor musun?
İnsan sadece söyleyemediklerine üzülüyormuş

Benim listem kısa
"Kal.” demedim
"Seni seviyorum”u bazen yuttum
Ve seninle yaşlanma hayalini fazla sessiz kurdum,
Ağrılar geldiğinde gözlerimi kapatıyorum, seni düşünüyorum
Bu şekilde ağrılarım biraz daha hafifliyor
İnsan sevdiğini düşününce
Ölüm bile mesafeli duruyor

Saat kaç bilmiyorum ama içimde bir şey
Vakit doluyor diyor, nefesim sayılıyor artık, her soluk sonrakiyle pazarlık halinde
Eğer bu gece ansızın uyanırsan ve içini tarif edemediğin bir hüzün kaplarsa
Bil ki ben gidiyorum,sessizce seni uyandırmadan

Bu mektubu yastığın altına bırakmalarını istedim
Belki sabah okursun,belki de hiç açmazsın
Ama bunu bilmiş ol;
Seni yazdım, seni çok sevdim, sende bittim
Gözlerim kapanıyor artık kalbim son kez sesleniyor
Ben ölürken bile seni hayatta tutmaya çalıştım, aşkım.

07.02.2026