Son Durak Şiiri - Baki Ortak

Bir yol çizildi alnımıza;
ne başlangıcını biz seçtik,
ne de sonunu.

Dünya dedikleri bir han,
üç günlük bir konak sadece;
gelen gölgesini bırakır,
giden adını unutur.

Nice sultanlar geçti bu yoldan,
nice dervişler,
nice gönül ehli...
Toprak hepsine aynı sessizlikle
kucağını açtı.

Bir gün anladım;
ne mal benimdi,
ne mülk,
ne de övündüğüm sözler.

Bir nefesmiş bütün servetim,
bir kalp atımı kadar yakınmış
son durak.

Kimi sevgide aradı Hakk'ı,
kimi secdede,
kimi de gözyaşında...
Ben ise kırık gönüllerin
sessiz duasında buldum.

Dağlar aşındı,
ırmaklar kurudu,
ömür dediğin
mum gibi eridi.
Geriye yalnızca Rahman'ın adı kaldı.

Ey gönül,
yükünü bırak artık.
Bu uzun yolculuğun sonunda,
kapılar bir bir kapanırken,
açık kalan tek kapı
Hak kapısıdır.

Son durak orasıdır;
ne ayrılık vardır,
ne korku,
ne de faniliğin karanlığı.

Bir garip yolcu gibi geldim,
bir garip yolcu gibi gidiyorum.

Ardımda bir avuç dua,
gönlümde bir avuç muhabbet...

Ve şimdi,
suskunluğun en derin yerinde
bir isim yankılanıyor:

Kul Ortak der ki:

Ne ben kaldım bu yolda,
ne de bana ait sandıklarım.
Son durakta gördüm ki,
var olan yalnız Sensin;
gerisi bir hayal imiş, Ya Rab...

KUL ORTAK