Issız ve soğuk bir sabahtı
Sessizliği şairi aldı eline kalemini
Kırgındı umutlarına
Yaşlı gözleriyle süzdü bir an ufukları
“Unutulmayayım” dedi içinden
“Belki son kez hissedebiliyorum sensizliği
Yoksun artık benim dünyamda…”
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta