Kalemime düşerken ellerim uzandı gölgene,
Uzun zaman önceydi....
Şimdi hatırladığım bir kaç satırdan ibaret,
Sayfalar siyaha boyandığı gün,
Ne sen gördün adını;
Ne de kalemim...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Yüreğinize ve kaleminize sağlık efendim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta