Kalemime düşerken ellerim uzandı gölgene,
Uzun zaman önceydi....
Şimdi hatırladığım bir kaç satırdan ibaret,
Sayfalar siyaha boyandığı gün,
Ne sen gördün adını;
Ne de kalemim...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yüreğinize ve kaleminize sağlık efendim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta