Sanki kırk yerimden kırılıyorum
içim bulanık ve sıkıntılı ızdırap duyuyorum
Hayallerim yatıştırıyor biraz beni
avutuyorum daha kötüsüde olabilirdi diye kendimi
Bir bahçe hayalimdeki
sırça köşk, yüklü kiraz ağaçları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta