Yokluğunu bile değişmem başkasıyla mutluluğa,
Adını anmak yetiyor hayata tutunmama.
Herkes “alışırsın” diyordu, yalanmış hepsi,
İnsan en çok gidenin boşluğuna alışamıyor aslında.
Yastığın diğer tarafı hâlâ soğuk,
Dokunmaya elim gitmiyor,
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta