Yokluğunu bile değişmem başkasıyla mutluluğa,
Adını anmak yetiyor hayata tutunmama.
Herkes “alışırsın” diyordu, yalanmış hepsi,
İnsan en çok gidenin boşluğuna alışamıyor aslında.
Yastığın diğer tarafı hâlâ soğuk,
Dokunmaya elim gitmiyor,
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta