Yapraklar kopuyordu dallarından
Kediler tırmalarken çöpleri
Son bahar geliyordu ılık,ılık
Gölgeler oynuyordu penceremde
Ağaçlar alkışlıyordu
Bir yalnızlık gülümsüyordu
Uykuya dalıyordum yavaş,yavaş
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta