Öfkeliydi bu sonbahar bir çocuğun defterine çizdiği ağacın dallarını kıracak kadar öfkeli
son baharı hep göz yaşına benzetirdi insan öyle ki kolay gelirdi gözyaşı ölüm sonrası
vede yağan yağmurda gizlemek onu
belkide ondandır gözyaşının sonbaharı bu kadar sevmesi
acaba der düşünen ruhlar sonbaharında mı bir hikayesi var
neden hep yaprak döker
neden rengi bu kadar solgun
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta