Dalında son yaprağıydık son baharın.
Gün ağarırken vurulduk sehere.
Serin bir sevdaya tutulduk sanki...
Alaca karanlıkta sonsuzluğu tattırdık gövdemize.
Bir güz bitimi sevdamızla tutunmuştuk kuruyan dala.
Ne var ki bir seher yeliyle sallandık ilkin.
Yağmurlardandı bizim korkumuz.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta