"Ruhunuz mu daha kara yoksa yazgım mı?” Diye sorarak başladım bu kez...
Bu soruyu sorarken inanın aklım başımda ama aklımın başımda olması konuyu dağıtmayacağım anlamına gelmiyor ki bu mesele çok önemli ve zaten alt satırlarda yeterince abartıldı...
Bence akıl dediğimiz bu soyut kavram, bizi kendimizle sınayan bir meta-sesten ibâret. Uzmanlar bu durumun yani; "aklî melekelerimizin" yaşadığımız çevreyle doğru orantılı geliştiğini iddia ediyorlar. Kalıtımın da etkisiyle doğuştan dâhi olarak doğabilirmişiz ya da şizofreni...
Uzmanlar bu yargıyı kesin bir sonuca bağlamalılar artık çünkü "keçilerim kaçmak" üzere ve keçilerimin akla, aklımın ise bir çobana ihtiyacı var.
Şayet IQ'muz ünlü yazar Jim Rohn’un da dediği gibi "en çok zaman geçirdiğimiz beş kişinin ortalaması" ise bu işlem görmeden atlanılmış safi aklî derecemle ortalıklarda dolaşmam hiç tekin değil ve oldukça vahim bir durum.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta