Bu gecede mesaiye kaldım.
Hızlı adımlarla son araca yürüyordum.
Sanki insanlar beni seyrediyormuş gibi,
Dikkatli bir şekilde, son araca yürüyordum.
İstanbul trafiği gibi yollar kalabalık,
İnsanlar geçit vermiyor, tozdan gözlerim bulanık,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta