son vagondu yüreğimin mekanı
bilinmezler ülkesine giderken
kimsesi yoktu olmadığı gibi siyah bir mazot iziydi yüzüme işleyen
kararmış gözlerime oksijensiz kalmış ruhuma inat
sorgusuz suskun bir yolculuktu bu duyulmayan
sesi titretsede anlaşılmayan farkına varılmayan
öyle ya kimsesizler expresiydi
ben aşkı bir üveyikten satın aldım,yaşım onaltı
o zamanlar bakır rengindeydi dağlar
daha şıvan düşmemişti böğrüme
daha deli deli esmemişti ruzigar
kalbim acıya düşmemişti
sanırdım bütün ırmaklardan koşacaktım
Devamını Oku
o zamanlar bakır rengindeydi dağlar
daha şıvan düşmemişti böğrüme
daha deli deli esmemişti ruzigar
kalbim acıya düşmemişti
sanırdım bütün ırmaklardan koşacaktım




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta