son vagondu yüreğimin mekanı
bilinmezler ülkesine giderken
kimsesi yoktu olmadığı gibi siyah bir mazot iziydi yüzüme işleyen
kararmış gözlerime oksijensiz kalmış ruhuma inat
sorgusuz suskun bir yolculuktu bu duyulmayan
sesi titretsede anlaşılmayan farkına varılmayan
öyle ya kimsesizler expresiydi
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta