insan sevdikçe biraz daha azalırmış, öğrendim ben senden, insan sevdikçe çekiliyormuş etinden kemiğinden kendi kuyusunda eriyormuş usulca. Nasıl da içine kaçarmış sevdikçe insanın sesi... susuyormuş insan.
Seni ilk gördüğüm gün çarpılmış gibiydim durmuştu bütün saatler aşina olduğum bütün yüzleri silmiştim dünyadan bir tek seni koymuştum yeryüzüne. Nefes almayı unutmuştum, göğsümde çırpınan o kanatsız serçeye çok kızmıştım yırtıp atıp kanatlarını öylece bırakmıştım. sana ait olmayı kendine ait olmayan halimle razı gelecek kadar sevdim.
Hiç kimseydim kendim için, senin için, paramparçaydım, hiçbir yerdeydim, ama gözlerine baktığımda senin o kambur omuz çukurunda koca bir ev kurdum kendime... Aşk diyorlardı buna aklın sınırlarını yırtan kanatırcasına insanın içini deşen ve beni bana unutturan... bir çay bahçesine gömdüm ikimizden kalan son tohumu sen görme diye kıyımladım dilim dilim. içime çeke çeke biriktirdiğim toprağı kendi gözlerimle suladım çiçek vermedi senin gibi vazgeçtim.
sonra... sonrası yok işte o kanımızı kaynatan ateşi bir duvarda unuttuk biz baktım sana bugün baktım o yabancılaşan ellerime... kalmamış bizden o pervasız o dünyayı yakıp yıkacak cesaretli iki çocuk... ben bu yavan bulutlu göğe küstüm yağmayan kibrine ısınmayan sabahına o kurşuni rengine küstüm dünyanın.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta