Gün doğunca biz de uyandık, kırmızı bir göğün altında.
Uyanış aştı zihnimizi, yüz asırlık bir uyku bitti artık.
Kolumuzda yok kuvvet, elimiz tutamıyor çekiç.
Bin asırlık uykudan uyandırıldık, günün ışığında.
Öğle vakti, gökler sarıya boyanmışken yürüdük, destanımız hasret kalmış kıyamet.
Yürüyüş yordu ayaklarımızı, güneş yaktı daha yeni onarılan bacaklarımızı.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta