uğraşırdık sabah akşam seninle
akşamki ay ışığını çıkarmaya.
bir güne neler sığdırabilirdik
bir gün ki onca ayrılık
hep o günde yaşandı.
sonuçta hazin son hızlıca yaklaşıyordu
bizim yavaşça sevişmelerimize karşı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirinizi
beğeniyle okudum
Şiirinizi
beğeniyle okudum
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta