sabaha karşıydı oturdum pencereme ve güneşin doğuşuna şahitlik ettim bir kez daha,
o durulukta arındım yasaklarımdan, son duraklarımı son sözlerimi biten geceye bıraktım,
söylediğim son şarkıyı,izlediğim son filmi, gördüğüm son insanı, sevdiğim son adamı. yaşadığım son anımı biten geceye yazdım, yıldızlardan bulduğum boşluğa kara kalemimle bir imza attım, aldığım son nefesimi son iç çekişime sakladım, attım ilk adımı mı son adımıma emanet ettim ve ben bir daha dönmemek üzere uazaklara gittim.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta