Soluduğu kömürü taşırdı gözlerinde.
Yoksulluğu ömrünün sinmişti ellerine
Biz güneşe küserken ısıtsın bizi diye
O karanlığa iner ekmeğinin peşine
Ve bir gün eller üstünde dönecektir evine
Helvası kavrulurken kömürün ateşinde
Bir çocuk ağlayacak
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta