Yüzünde solgun güllerin çaresizliği var
Kurutup saklasam kitap aralarında
Şiirler yazsam dokunduğun her bir satıra
Adını heceleyerek uyusam yokluğunda
Varlığınla uyansam doğan güneşe
Yüzünde kuru yapraklar uçuşur her mevsim
Her birinde geçmişten kalma bir yara
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta