Sol Yanıma Vur Şiiri - Erdin Şallıel

Hasret demlendikçe yüreğimde
alev alev yandı içim.
Küle dönen ateşi eledim,
korunu yeniden harladım.
Uzattım çaresiz ellerimi —
“Vur sol yanıma” diye
içimden bir ses haykırdı.
Gözümde yaş, dudaklarım titrek…
“Kalemi kır” dedi
en derin yerim.
Sustum — bitti sandım;
beynimde fırtına koptu.
Her nefeste adınla
yeniden yandım.
“Unut” dedi kalbim,
aklım dinlemedi;
yıkıldı, kalktı…
yine sana dayandı.
Kırdım kalemi,
mürekkep dağıldı —
kelimeler dağılmadı.
Her harfinde yüzün çoğaldı.
İsyan ettim aynalara,
sessiz gecelere, kendime…
Yumruklarım aynalarda —
yüzüm bin parça.
Cam kırıkları boğazımda…
Her parçada bana bakan
gözleri saydım;
ne yarayı saydım
ne akan kanı sakladım.
Seni gönlümden sökmeye çalıştım,
aklımda sakladım.
Gönlümü avuttum —
ama aklımdan çıkaramadım.
Ben…
Seni…
Bıraktım dediğim yerde
aslında kendimi eksilttim.
Giden sen değildin —
içimde kalan son Ben'di.