ne kadar ateş verdiysen,
o kadar yandım....
tabi ki mecazi anlamda değildi duruşum...
teselli ikramiyesi gibiydi bıraktıkların,
almaya lüzum bile görülmeyen....
gönlümün perişan ipliklerinden diktiğim elbiseyi hediye ettim yalnızlığa...
pembeleşene kadar kavururken
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta