intihara susamış ruhların celladıyım ben!
Öyle kanla dolu ki avuçlarım; buz kesmiş...
İçim ürpermeden yok ediyorum acımasızca...
bu bir katliam ve ben seri bir katilim...
yüreği sökülecek insancıkların katili...
eğreti gelin misali tecrübe edinen ruhları canice kaldırıyorum dünyadan pislikleri virüs gibi yapışmasın diye duygulara...
ellerimde zaman yitirmiş, yer kaplamış lanetli varlıkların hazzı...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta