Ne çocuklar gördüm ben yırtık ayakkabılarından delinmiş çorapları görünen
O ayakkabılarla giyilmeyecek hale gelene dek küçük dar yollarda oyun oynayan
Ne insanlar gördüm ben bu sokakların nerede olduğunu bile
bilmeyen
O çocukları gördüğünde kafasını çevirip şahşahalı hayatına kaldığı yerden devam eden
Küçümseyici bir tavırla çekip giden
Ve onların ardından elinde kuru bir ekmek, yüzleri kir içinde, boncuk gözleriyle bakakalan ne çocuklar...
Ne yollar gördüm ucu bucağı olmayan, ne sokaklar...
Ne fakirler, ne zenginler gördüm ben aralarında sayılamayacak farklar olan...
Ne anne-babalar gördüm bir gülücüğe muhtaç olan çocuklarına dönüp bakmayan, ne aileler...
Hayattan çok şey öğrendim ben daha çok şey öğreneceğimi bilerekten!
Daha neler göreceğim...
Ne yalanlar, ne oyunlar, ne insanlar...
Ama bilmeliyim şimdiden, öğrenmeliyim, anlamalıyım zorluktan, zorun halinden...
elimdeki en ufak şeyi paylaşmayı öğretsinler bana, öğrenirim ben...
Anlarım, bilirim açlığı, susuzluğu...
Ne töreler öğrendim ben dört beş koyuna körpecik kızını evlendiren...
Ne hayvanlar gördüm ben insanlar bile birbirine sadık kalmazken sahibi için canını veren...
Ne dostlar gördüm arkandan vurur sözünü doğrulayan...
Ne evler gördüm yaşanmaz hale gelmişken içinde mutluluk barındıran
para içinde yüzüpte mutlu olamayanlara bıyık altından gülen...
Hayattan çok şey öğrendim ben
Daha çok şey öğreneceğimi bilerekten!
Kayıt Tarihi : 19.11.2008 18:55:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!