Sokaklar. Şiiri - Jean Kutlu

SOKAKLAR!

Rüzgârla savrulmuş hazan yaprakları gibi insanlar!
hepsi
unutulmuş şehrin varoşlarında ,
susarak sessiz mırıldar.

Kırık dökük pencerelerden gölgeleri yansır,
yorgun sokaklara .
Her adım,
terk edilmiş bir hatıranın,
tozunu kaldırır Usulca!

Yüzlerinde solgun izler,
gözler uzaklara dalar,
sanki hiç gelmeyecek bir sabahı bekler gibi.
Zaman ağır,
ve kalpler taşlardan daha yalnız.

Ah nelere kadirdir oysa bu sokaklar
Bir gün
Çatlamış kaldırımların arasından
yeniden
yeni şarkılar taşır .

Gökyüzü karanlığın zincirlerini kırar,
gece sabahın omzuna yaslanır.
Ve en suskun şehirlerde bile
Sokaklar gizli bir nehir gibi akar
Sonsuz bir baharın kapısını aralar.

jk. (jean KUTLU)