Sokak Lambası Şiiri - Mete Güleç

Kimsenin adım atmadığı sokaklarda
yanan bir lambayım.
Duruşum dimdik,
ışığım görev bilinci.

Kimse geçmese de altımdan,
bir gün birinin gölgesi düşer belki ışığıma.
Ben varım diye titremez kalbi,
bir evsiz geceyi bölüp
benim aydınlığımda uykuya dalar.

Kimi uzaktan bakar,
“boşuna yanıyor” der.
Bilmez ki karanlık
en çok kimse yokken koyulaşır.

Bir araba geçer bazen,
farlarına karışır ışığım.
Sonra yine yalnızım;
kimse dönüp bakmaz halime.
Söner miyim?
Belki…
Kendi karanlığıma yenilirsem.

Yine de,
her ışık gibi benim de
bakılmaya ihtiyacım var.
Beni gören olmazsa,
ben kimi aydınlatayım?

Kime göre israfım,
kime göre fazlalık.
Ama bilir karanlıkta kalanlar:
ışık, yokluğunda anlaşılır.

Her yol,
her aydınlık,
vakti gelince
Değeri anlaşılır.