Sokak çocuğu bir düş görüyordu
Annesi sesleniyordu içerden
Oğlum tatlı oğlum acıkmadın mı?
Ellerini sabunla iyice mıncıkladın mı?
Baktı uzun zun kirli ellerine
Ovaladı ovaladı kirleri
Sabunsuz susuz bir türlü çıkmadı
Sevgilimsin , kim olduğunu düşünmeye vaktin yok,yapacak
işleri düşünmekten
Kalabalığın içinde kalabalıktan biri
Gecenin içinde bir yıldız, yitip gitmiş çocukluk gibi
Sevgilimsin,ak dişlerini öpüyorum, aralarında bir mısra gizli
Dün geceki tamamlanmamış sevişmeden
Devamını Oku
işleri düşünmekten
Kalabalığın içinde kalabalıktan biri
Gecenin içinde bir yıldız, yitip gitmiş çocukluk gibi
Sevgilimsin,ak dişlerini öpüyorum, aralarında bir mısra gizli
Dün geceki tamamlanmamış sevişmeden




Çocuklar,çocuklarımız...Sıcacık evlerinde ,sevgi dolu gözlerle ,ilgi ve şefkatle gelişimini tamamlayan.
Ya yaşamı boyunca hep sıcak bir bakışa,yürekten bir gülüşe hasret kalan çocuklarımız..Onlar bizim değil mi?
Onlara karşı sorumluluklarımız yok mu?Sadece kendimizin dünyaya getirdiği çocuklara karşı mı sorumluluyuz?
Her gün bir kaç tane sokak çocuğuyla karşılaşmıyor muyuz?Neden görmeden geçebiliyoruz..?
Toplum olarak duyarlı olalım,her bir aile bir sokak çocuğuna gereken ilgiyi gösterse belkide çok aza inecek sıkıntılarımız..
Ama hayat şartları ne kadar izin verebilir buna ..Asıl soruna çözüm bulması gerekenler bu kadar duyarlı mı acaba?
Şiir etkiledi beni yine ağladı içimdeki çocuk..Çocuklarımız ağlamasın,hiç bir çocuk sokakta kalmasın diliyorum.
Kutluyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta