Sokak çocuğu Şiiri - Servet Balıbey

Ne demek hiç bilmezsin yuvasızlığın zoru
Yüreğin yüreklenmez tatmadım o huzuru
Ne demek hiç bilmezsin yuvasızlığın zoru
Yüreğin yüreklenmez tatmadım o huzuru

Küsmesin kimse
Delirdim artık
Kefenimi yırttım
Ceplerim sarkık
Kesik kumbara
İçi kapkara
Sıfırı tükettim
tam bir fukara
Dalavere yol
Yalanlar bol bol
Evin yolundayım
Evim karakol
Bir keskin bıçak
Dostlarım kaçak
İnsan yakmasada
Allah Yakacak

Deniz kenarı
Duy dalgaları
Simiti fırlattım
Gör martıları
Avareyim ya
Bir köşe çıkmaz
Hayat beni terket
Soranım olmaz
Takibe girdim
Buna delirdim
Tipim kayık ama
O ben değildim
Sabıkam kimlik
Biraz geçimlik
Yolluğa uzandım
Birkaç dilimlik

Hayat acımaz
Beni savunmaz
sırtlayanım yok
Yerden kaldırmaz
Annem mi gitti
Babam tüketti
Tek şişeye sattı
Beni terketti
Onbirinde yaş
Hayatım savaş
Aldığım paçalar
Midemdeki aş
Estim gürledim
Hiç affetmedim
Şimdi mi uslu
Tövbeler ettim
Kuru çorbaya
Ekmek doğradım
Bir garip mezar ki
Ona Uğradım
Baba mezarı
Tek yadigarı
Babalık mı bilmem
Bu intizarı