Sokak Çocuğu Şiiri - Bekir Erçalışkan

Sen hiç sokak çocuğu gördün mü?
O; saf duygularını ve çocukluğunu, Arnavut kaldırımlarında yitirmiş...
Geçmişinde kaybetmiş geleceğini; yıllar olmuş şefkat eli değmeyeli;
Pazaryeri ipek saçlarına, toprak çatlağı o, gül yanaklarına...

Sen hiç sokak çocuğu gördün mü?
Kapılarda tüketmiş umutlarını;
İnsanlara olan inancını, o karanlık sokaklarda kaybetmiş.
Gülümsemeyi unutmuş çoktan, o ucube suratlı aynalarda...
Donmuş gözlerindeki ışıltılar; o cam kesiği soğuklarda.
Kurumuş göz pınarları; başı dizlerinin arasında ağlamaktan.

Sen hiç paylaştın mı soğuk yatağını korkuyla?
İnanmazken masaldaki devlere, korktun mu üstüne üstüne gelen duvarlardan?
Üşüdü mü o masum ayakların, yıldız yorgan yatarken banklarda?
Yalanarak uyandırıldın mı hiç, bir sokak köpeği tarafından?

Düştüğünde fark ettin mi yalnızlığını?
Fark ettin mi; gözüne kirpiğin kaçtığında, göz pınarlarının kuruduğunu?
Yavru bir kedi gördüğünde, gülümsemeyi unuttuğunu...

O halde...
O halde gel gör ey sevgili!
Ardında bırakıp gittiğin çocuk ne hallerde gör şimdi.
Anlatamasa da sana çektiklerini; gözlerinde yaşarsın kim bilir?
Son bir defa ısıtırsın belki;
Kaldırımlarda yatan taş kesilmiş, soğuk bedenimi.