9-10 yaşlarındaydı kaldırımda bulunduğunda,
Üstünde bir örme kazak, ayağında delik ayakkabılar, yüzünde ise sizin yüzünüzden dercesine bir gülümseme....
Görevimin ilk yıllarıydı..
Komiser Hakan'la gece devriyesindeydik.
Sonra bir anons geldi telsize Cebeci İstasyonunun karşısında kartonun altında yatan bir çocuk varmış, seslenmişler duymamış.
İşte bu hikaye Ankara'nın göbeğinde bir kaldırım köşesinde kimliksiz kalan bir reçete hasta yüreklere...
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta